Andrews, który był wielkim zwolennikiem czterosilnikowych ciężkich bombowców, a w szczególności latającej fortecy B-17, opowiedział się za zakupem tych maszyn w dużej liczbie jako standardowego bombowca armii. MacArthur został jednak zastąpiony jako szef sztabu przez gen. Malina Craiga w październiku 1935 r. Craig, który sprzeciwiał się jakiemukolwiek wykorzystaniu Korpusu Powietrznego, z wyjątkiem wspierania sił lądowych oraz Sztab Generalny Armii, który aktywnie przeciwstawiał się dążeniom do wydzielenia Sił Powietrznych jako nowego rodzaju sił zbrojnych, nie zgodzili się z Andrewsem, że B-17 udowodniły swoją wyższość nad wszystkimi innymi typami bombowców. Zamiast tego ograniczył planowane zakupy B-17 w celu uzyskania mniejszych, ale tańszych (i gorszych) dwusilnikowych lekkich i średnich bombowców, takich jak Douglas B-18.
Późniejsza kariera i II wojna światowa thumb|Czterej amerykańscy generałowie z okresu II wojny światowej (od lewej): George Marshall, Frank Andrews, Henry H. Arnold i Olivier Echols Andrews został przeniesiony na stanowisko szefa Korpusu Lotniczego po śmierci gen. Oscara Westovera we wrześniu 1938 r., częściowo z powodu jego agresywnego poparcia dla bombardowań strategicznych. Został zaufanym doradcą lotniczym gen.