Wspinaczka łączna jako dyscyplina sportowa może być rozgrywana indywidualnie oraz drużynowo, zarówno przez mężczyzn, jak i przez kobiety, składa się z trzech konkurencji; bouldering – sportowy, ekstremalny charakter tego rodzaju wspinaczki polega na wykonaniu określonej liczby trudnych ruchów przez wspinacza w celu przejście danego problemu skalnego. Konkurencja wiąże się z udziałem „partnera”, który pomaga w kontrolowaniu lotu podczas możliwego upadku, zabezpieczając górną część ciała przed bezpośrednim uderzeniem o ziemię szczególnie podczas bulderowego przejścia w dachu (również w okapie) prowadzenie – trudność tej konkurencji polega na tym, że zawodnicy próbują wspiąć się jak najwyżej na ścianę o wysokości 15 m w ciągu sześciu minut. Jeśli wspinacz odpadnie od ściany, zapisywana jest mu osiągnięta ostatnia wysokość oraz liczba ładowni jakie zaliczył. Brak możliwości rozpoczęcia ponownej wspinaczki. Wspinacze używają lin zabezpieczających przyczepiając ją do szybko złącznych zaczepów (przelotów) usytuowanych dowolnie na stanowiskach wzdłuż całej trasy. Sprzęt asekuracyjny, pozwala swobodnie poruszać się podczas prowadzenia. Kiedy wspinacz przyczepi linę do górnego przelotu przed upływem czasu, oznacza to fakt ukończenia wspinaczki (tzw. TOP).