Po przerwie spowodowanej chorobą, w październiku 1919 wrócił na front i wziął udział w ofensywie na Dniepr i w odwrocie do Warszawy, a następnie w nowej ofensywie na Grajewo. Od 16 maja 1921 prowadził kancelarię pułku. 1 lipca 1922 ożenił się z Barbarą z domu Lipczykówną (ur. 1902). 17 kwietnia 1923 zwolniony do rezerwy w stopniu wachmistrza. Zajmował się gospodarstwem rolnym i prowadził własny młyn. Był radnym gminnym w Lubowidzu i powiatowym w Mławie. Działał w Towarzystwie Rolniczym, Kółku Rolniczym, Kasie Stefczyka, był sekretarzem Powiatowego Komitetu Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego oraz członkiem komisji rewizyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej w Mławie. Związał się zawodowo z pożarnictwem, był naczelnikiem OSP w Lubowidzu. Od 1929 był oficerem, a od następnego roku - instruktorem powiatowym w Mławie. Jako instruktor powiatowy w 1932 trafił do Sandomierza, gdzie piastował m.in. funkcję komendanta Ochotniczej Straży Pożarnej.