W 1974 roku wraz ze swoją parafią opuścił struktury zagraniczne Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Po krótkim epizodzie współpracy z niezależnym Amerykańskim Ortodoksyjnym Kościołem Katolickim został duchownym Asyryjskiego Kościoła Wschodu. W 1975 roku jako Mar Claudio otrzymał sakrę biskupią z rąk katolikosa-patriarchy Seleucji–Ktezyfonu Mar Shimuna XXIII. W 1976 roku wziął udział w elekcji i instalacji jego następcy Mar Dinkha IV. Następnie regularnie uczestniczył w synodach biskupów Kościoła Wschodu.
W 1984 roku opuścił Asyryjski Kościół Wschodu i rozpoczął współpracę z ruchem starokalendarzowców. Jednocześnie podjął starania o przyjęcie w poczet duchowieństwa jednego z kanonicznych Kościołów prawosławnych. W 1988 roku został przyjęty do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego jako biskup autonomicznej diecezji Akwilei i północnych Włoch.
Linki zewnętrzne
Бочков П. В. Из истории итальянского православия: Монтанерский раскол, поиски и служение епископа Клаудио Веттораццо // Теология: теория и практика. 2025. - Т. 4. No 3. - С. 97–112. DOI: 10.24412/2949-3951-2025-0190
Kategoria:Biskupi Asyryjskiego Kościoła Wschodu Kategoria:Biskupi prawosławni Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Zmarli w 1994 Kategoria:Ludzie związani z Akwileją