Zamek Książąt Mazowieckich – zamek usytuowany w Sochaczewie, nad rzeką Bzurą. Wybudowany w drugiej połowie XIV wieku, siedziba wzmiankowanej w 1221 r. kasztelanii sochaczewskiej. Miejsce zjazdu wielmożów i książąt w 1377 roku, gdzie uchwalono pierwszy pisany zbiór praw dla całego Mazowsza, tak zwane Statuty Sochaczewskie. Zniszczony podczas insurekcji kościuszkowskiej, częściowo rozebrany w XIX wieku.
Historia Osadnictwo na Wzgórzu Zamkowym w Sochaczewie przypada na XII stulecie, kiedy funkcjonowała tu osada. W XIII w. wzniesiono drewniano-ziemną warownię Piastów Mazowieckich z polecenia księcia Konrada I mazowieckiego. Warownia pełniła także funkcje siedziby wzmiankowanej w 1221 r. dla kasztelanii sochaczewskiej. Przebudowa warowni w murowany zamek została przeprowadzona w 2 połowie XIV w., na polecenie księcia Siemowita III Starszego (zm. 1381), a budowę kontynuował jego następca, książę rawski Siemowit IV (zm. 1425/1426). Zamek miał dużą wartość polityczną i militarną w okresie panowania książąt mazowieckich. Wjazd na zamek prowadził przez murowaną czworokątą basztę od strony północnej. Przez 20 lat zamek był rezydencją Anny oleśnickiej, wdowy po księciu Włodzisławie I płockim.