Marines natrafili następnie na betonowy bunkier, do którego rzucił się Cousins i czterech żołnierzy. Kapitan zginął od wybuchu granatu, a towarzyszący mu ludzie zostali ranni, lecz załoga niemieckiego bunkra poddała się. Przytłoczeni liczebnie przez Niemców cztery do jednego, wspinali się w górę przez betonowe umocnienia, okopy, miny i drut kolczasty. Niemieckie pozycje były zdobywane jedna po drugiej, a przed świtem zdobyta została wschodnia cześć klifu. Jej upadek przekonał Niemców pozostałych wciąż jeszcze po zachodniej stronie do poddania się. Kpt. Terry'ego Cousinsa przedstawiono pośmiertnie do odznaczenia Krzyżem Wiktorii za jego przywództwo, odwagę i inicjatywę, ale wniosek został odrzucony ku oburzeniu komandosów. O 4:00 rano 8 czerwca dowódca niemieckiego garnizonu i jego 300 ludzi poddali się.

Następstwa thumb|240px|Rurociąg PLUTO biegnący przez Port-en-Bessin Analiza Do świtu 8 czerwca No. 47 Commando została zredukowana do ok. 200 żołnierzy. Batalion otrzymał rozkaz przeniesienia się w rejon Douvres-la-Délivrande, a następnie nakazano mu ruszyć na wschód od rzeki Orne, aby wzmocnić brytyjską 6 Dywizję Powietrznodesantową. Gen. Brian Horrocks, dowódca XXX Korpusu pod koniec kampanii w Normandii napisał o zdobyciu Port-en-Bessin przez No.