Zygmunt Kaczor (ur. 13 grudnia 1923 r. w Toczyskach, zm. 1999 r.) – artysta rzeźbiarz, życiowo i artystycznie związany z Kielcami i Kielecczyzną.

W latach 1941–1942 uczył się w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych w Warszawie. W latach 1945–1950 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie między innymi w pracowni Xawerego Dunikowskiego. Po ukończeniu studiów krótko pracował jako instruktor artystyczny w domu kultury w Ostródzie. W latach 1950–1952 zajmował się konserwacją rzeźb architektonicznych w warszawskich pałacach Branickich i Krasińskich. Na stałe zamieszkał w Kielcach, gdzie od 1960 r. kierował Sekcją Rzeźby w Okręgu Kieleckim Związku Polskich Artystów Plastyków.

W pracy twórczej początkowo był zainteresowany rzeźbą monumentalną, szczególnie pomnikową. Zrealizował między innymi pomniki:

Adolfa Dygasińskiego w Pińczowie, Bolesława Prusa w Hrubieszowie.

Istotnym osiągnięciem w jego twórczości był dorobek medalierski, szczególnie dzieła bite przez Mennicę Państwową. Medal jego projektu, z wizerunkiem bramy triumfalnej wzniesionej w Podzamczu Chęcińskim z okazji powrotu zwycięskiego wojska Jana III Sobieskiego spod Wiednia, wybity z okazji 300-lecia odsieczy wiedeńskiej, uznany został za najciekawszy.

Był autorem rzeźb głów:

Stefana Żeromskiego oraz Tadeusza Byrskiego