Bronisław Sztejn (ur. 5 lutego 1901 w Lubawie, zm. 18 lutego 1971 w Gorzowie Wielkopolskim) – żołnierz Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 5 lutego 1901 w Lubawie, w ówczesnym powiecie lubawskim rejencji kwidzyńskiej, w rodzinie Jana i Anny z Pawleckich. W 1914 ukończył czteroklasową szkołę miejską w Lubawie.

8 marca 1920 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 63 pułku piechoty. 15 maja przeniesiony został do 164 pułku piechoty, a od 15 września walczył na froncie przeciwbolszewickim w składzie 1. kompanii 26 pułku piechoty. Wyróżnił się w czasie zagonu na Kowel. 12 września zainicjował śmiały atak, który przyczynił się do zdobycia Skoran pod Kowlem.

Po wojnie zdemobilizowany, a w 1922 ponownie powołany do wojska z przydziałem do 29 pułku artylerii polowej w Grodnie. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej kontynuował służbę w 29 pap jako podoficer zawodowy. W marcu 1934, w stopniu ogniomistrza, pełnił obowiązki szefa 7. baterii.

We wrześniu 1939 walczył w ramach Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”. Po klęsce wrześniowej osadzony w obozie jenieckim.