W 1973 uruchomione zostało Wieczorowe Technikum Włókiennicze na podbudowie Zasadniczej Szkoły Dziewiarskiej dla pracowników zakładu, która w 1984 została włączona do Zespołu Szkół Zawodowych nr 1, gdzie uczyli się przyszli pracownicy. Poza obiektami produkcyjnymi (budynek nr 1 i 2 oraz budynek konfecji) wybudowano budynki typu kotłownia i hydrofornia oraz budynki socjalne, w tym: żłobek, przedszkole, budynki mieszkalne, ośrodek wypoczynkowy, stołówkę i przychodnię lekarską. Nastąpił proces wyposażenia w maszyny dziewiarskie i szwalnicze, które sprowadzono z Niemiec, Włoch, Japonii i Francji.
W 1969 zafunkcjonowała w zakładzie sekcja siatkówki kobiet, która została przekazana z LKS „Pomorze”. W 1971 nastąpiło oddanie przedsiębiorstwa do eksploatacji. ZPDz „Luxpol” podlegało Ministrowi Przemysłu Lekkiego, który nadzór ten prowadził poprzez Zjednoczenie Przemysłu Dziewiarskiego i Pończoszniczego „Tricot” w Łodzi. 30 października 1971 rozpoczęła się produkcja, gdzie przędzę poliamidową pozyskaną z Zakładów Włókien Sztucznych „Stilon” w Gorzowie Wielkopolskim, przetwarzano na gotowe wyroby dziewiarskie przy zastosowaniu technologii maszyn osnowowych. W 1974 zatrudnionych było w przedsiębiorstwie ogółem 3 tysiące osób. Klientem stargardzkiej firmy, oprócz zagranicznego rynku, był Adidas Polska sp. z o.o. W 1975 ZPDz.