W styczniu 1957 roku, na fali odwilży gomułkowskiej, wioślarze wrócili do reaktywowanego Klubu Sportowego „Gedania”, jako jego niezależna sekcja. Pomimo towarzyszących temu poważnych sporów personalnych i groźby rozłamu, jedność sekcji została utrzymana, a ponadto zdołano zachować hojny mecenat PKP. Pozwoliło to rozwinąć działalność szkoleniową i zakupić porządny sprzęt. Od tej pory do końca lat 60. klub czynił stopniowy progres wyników w rywalizacji sportowej – najpierw lokalnej, a potem ogólnopolskiej.
Początek lat 70. zbiegł się z zakończeniem budowy nowej – nowoczesnej na tamte czasy – przystani wioślarskiej i udziałem pierwszego wioślarza klubu w igrzyskach olimpijskich {w 1972 roku}. Rozwoju sekcji nie wstrzymał nawet poważny rozłam, w wyniku którego znaczna część zawodników odeszła i utworzyła sekcję wioślarską przy istniejącym w Gdańsku klubie RKS Stoczniowiec. Pomimo takiego osłabienia, pod koniec lat 70. wioślarze Gedanii stanowili na arenie krajowej potęgę. Ukoronowaniem tych sukcesów był występ aż sześciu zawodników na Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie (jeden z nich czasowo odbywał służbę wojskową w Zawiszy Bydgoszcz). Klubowa dwójka bez sterniczki zdobyła na tych igrzyskach brązowy medal. Sukcesy na arenie krajowej kontynuowane były niemal do końca lat 80. Kres potęgi sekcji przyniósł ówczesny kryzys gospodarczy.