Decyzją KC Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi z 8 kwietnia 1942 jego oddział został włączony w skład 1 Białoruskiej Brygady Partyzanckiej, której dowódcą wyznaczono Szmyriowa. Brygada działała na pograniczu Białoruskiej SRR i obwodu briańskiego, zajmując terytorium 15 rad wiejskich w rejonie suraskim i tworząc 40-kilometrowy odcinek wzdłuż brzegu Zachodniej Dźwiny nazwany bramą suraską (witebską), z którego można było swobodnie przejść z terytorium okupowanego przez Niemców na terytorium kontrolowane przez Armię Czerwoną. „Brama” istniała ok. sześciu miesięcy (do września 1942). Od października 1942 Szmyriow pracował w Centralnym Sztabie Ruchu Partyzanckiego. Podczas okupacji Niemcy zamordowali jego dwóch synów i dwie córki oraz siostrę i matkę żony. Po wojnie pracował w radzieckich instytucjach państwowych i gospodarczych, był członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego Białoruskiej SRR 11 kadencji i deputowanym do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR od 2 do 5 kadencji. 26 czerwca 1964 otrzymał honorowe obywatelstwo Witebska.