Później przekonała żonę Gleba Bokiego, pełniącego po zamordowaniu Moisieja Urickiego obowiązki przewodniczącego piotrogrodzkiej CzeKa, by ta wstawiła się za księciem u jej męża i nie dopuściła do jego rozstrzelania jako zakładnika, w odwecie za śmierć Urickiego. Małżonkowie otrzymali zgodę na wyjazd najpierw do Finlandii, następnie udali się na emigrację do Francji. Pozostali książęta aresztowani w 1917 r. i osadzeni podobnie jak Gabriel w Twierdzy Pietropawłowskiej zostali w 1919 r. straceni.
W Paryżu pracowała w domu mody należącym do księcia Feliksa Jusupowa i dawała lekcje tańca. W 1925 r. założyła własny dom mody „Beri”, który działał do 1936 r. Wówczas, by utrzymać rodzinę, zaczęła pracować jako krawcowa i ponownie uczyć tańca. Jej mąż zarabiał, grając w brydża i spisując wspomnienia. Na emigracji wielki książę Cyryl Władimirowicz Romanow, jako głowa rodu, nadał jej najpierw tytuł księżnej Strielninskiej, następnie od 1936 r. mogła posługiwać się tytułem księżnej Romanowej-Strielninskiej.
Zmarła w 1950 r. i została pochowana na rosyjskim cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois.
Przypisy
Kategoria:Rosyjskie tancerki Kategoria:Pochowani na cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois Kategoria:Biała emigracja rosyjska Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1950