Po II wojnie światowej spadało zainteresowanie koronkami, a ich wytwarzaniem zajmowały się tylko starsze kobiety.
Produkcja Do wytwarzania koronek klockowych potrzebne są: klocki drewniane czyli szpuleczki z rączką, okrągły wałek z podstawką, wzór i nici lniane. Przed rozpoczęciem pracy koronczarka nawija nici na klocki stosując zasadę, że jedna nitka jest nawijana na dwa klocki. Po przytwierdzeniu wzoru do wałka koronkarka mocuje nici owijając wokół szpilki nić łączącą jedną parę klocków. Podczas pracy każda ręka manipuluje jedną parą klocków. Charakterystyczne dla koronki Idrii są wzory takie jak: srčkovke (serca), potonke (piwonie), zibke (kołyska) itp. Najbardziej reprezentatywną techniką jest ris. Jest to tasiemka-płócienko wykonywana przy pomocy sześciu, siedmiu lub ośmiu par klocków. Rozróżnia się szeroki ris, które dominował w czasach imperium austro-węgierskiego i wąski ris, które powstał po I wojnie światowej. Do wykonania szerokiego risu potrzebujemy siedmiu, a wąskiego 5 par klocków.