Prócz potwierdzenia pierwotnych zasad wyznaczonych przez fundatora, wyrażono zamiar stopniowego przyjmowania sierot w taki sposób, aby osiągnąć liczbę 600 dzieci obojga płci, przy czym według stanu z 1875 Zakład był gotowy umieścić 250 chłopców i 150 dziewcząt. Przyjęcia do Instytutu zaplanowano dwa razy w roku: w lutym i w sierpniu.
thumb|240px|Wychowankowie podczas pracy (ok. 1934) thumb|240px|Lekcja w klasie (ok. 1934) thumb|240px|Lekcja gimnastyki (ok. 1934) thumb|240px|Warsztaty w Zakładzie (ok. 1938) Dla sierot przewidziano cztery lata nauki elementarnej (potem sześć lat). Pierwsze dwa lata nauki były wspólne dla dziewcząt i chłopców, a dwa kolejne osobne. Sieroty miały się oddawać pracy, albo w warsztatach albo w gospodarstwie. Chłopcy pracowali od wieku 14 lat, a dziewczęta od 12 roku życia. W ciągu dnia praca trwała 5 godzin, a nauka 3-4. Po odbyciu nauki elementarnej wychowankowie przystępowali do pracy warsztatowej. Zaliczano do niej dziedziny: kowalstwo, ślusarstwo, blacharstwo, stolarstwo, bednarstwo, stelmastwo, siodlarstwo z rymarstwem i lakiernictwem, krawiectwo, szewstwo (pierwsze siedem wyłącznie dla chłopców, a dwa ostatnie dla dziewcząt i chłopców).