Przyjęte ubogie osoby w miarę możliwości miały być zatrudniane do lżejszych prac jak przędzenie, darcie pierza, pielenie oraz kierowane do lekkich posług jak nadzór nad sierotami.
Sieroty i ubodzy w Zakładzie mieli otrzymać pełne utrzymanie tj. pożywienie i odzież. Instytut był podzielony na dwa odrębne oddziały: męski i żeński, a w każdym z nich osobno były umieszczone sieroty i ubodzy. Osobne grupy mogły być gromadzone razem podczas nauki lub wykonywania czynności. Dla obu oddziałów została ustanowiona kaplica, w której nabożeństwa odprawiali księża obrządku łacińskiego i greckokatolickiego. W Zakładzie był zatrudniony lekarz, ustanowiono salę dla chorych i aptekę, a także funkcjonowały piekarnia, kuchnia, pralnia, ogród, folwark z oborą.
Instytutem zarządzał dyrektor, a kadra zakładu była szczegółowa przepisana. Władzę nadzorczą sprawował kurator, który działał pod kontrolą Rady Administracyjnej.