Powierzchnia w górnej części biaława lub jasnopłowa i oszroniona, niżej włóknista, jasnobrązowa lub ochrowobrązowa, ale bez czerwonawego odcienia, przy podstawie pokryta białą, wełnistą grzybnią. Miąższ W kapeluszu białawy, w trzonie o barwie jasnego drewna, włóknisty. Zapach spermy lub botwiny. Cechy mikroskopowe Zarodniki 8–13 × 5–7 µm. Cheilocystydy i pleurocystydy prawie wrzecionowate, o wymiarach 60–70 × 11–20 µm i nieco zgrubiałej ścianie. Kaulocystydy podobne, ale smuklejsze, z kryształkami lub bez.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie strzępiaka późnego w Ameryce Północnej i niektórych krajach Europy. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. notowany w Babiogórskim i w Tatrzańskim Parku Narodowym.
Grzyb mykoryzowy. Rośnie na ziemi w lasach iglastych, liściastych i w zaroślach. Spotykany w pobliżu grabów, modrzewi, świerków, sosny, dębów. Owocniki pojawiają się od kwietnia do listopada.
Przypisy Andrzej Nespiak, Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe), Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Marie Curie Skłodowskiej, 1990, .
Kategoria:Strzępiakowate Kategoria:Mykobiota Polski