zadaniem organizacji było pozyskiwanie zamówień na wykonywanie prac plastycznych przy jednoczesnej dbałości o poziom wileńskiej sztuki użytkowej). Dwa lata przed II wojną światową Placyda weszła do zawiązującego się stowarzyszenia „Grupy Wileńskiej”, powołanego przez młode pokolenie plastyków poszukujących dla siebie odmiennych wyzwań i dróg niż te, którymi podążało starsze pokolenie.
Żona Stanisława Bukowskiego, architekta, urbanisty i konserwatora zabytków. Poznali się w drugiej połowie lat 30. na polu zawodowym – w trakcie prac przy zabytkach. Związek małżeński zawarli w 1937 roku. Przed wojną związani byli z Wilnem, w którym zamierzali osiąść na stałe. Skutkujący przesunięciem granic system pojałtański sprawił, że po wojnie zamieszkali w rodzinnym mieście Placydy – Białymstoku.
Malarka od 1946 roku uczyła w średniej Szkole Sztuk Plastycznych i Ognisku Plastycznym w Białymstoku. W 1950 roku urodziła syna Andrzeja (zm. 2004), który miał zespół Downa. Przez osiem lat, zaabsorbowana opieką nad niepełnosprawnym dzieckiem, wyłączona była z twórczej aktywności malarskiej. Zmarła na atak serca, pięć lat po jej śmierci odszedł mąż Stanisław;