Zdaniem Wandy Lankajtes ważnym elementem działań pielęgniarki miała być funkcja edukacyjna oraz dokładna ocena stanu bio-psycho-społecznego podopiecznego. Kładła nacisk na szczegółowe wywiady środowiskowe przeprowadzane z podopiecznymi. Była zwolenniczką usamodzielnienia się pielęgniarek w pełnieniu funkcji zawodowej, zwłaszcza w środowisku zamieszkania podopiecznego, zwracała uwagę na znaczenie partnerstwa w relacji z lekarzem.

Jako trzykrotna stypendystka Fundacji Rockefellera odbyła specjalizacyjne podróże naukowe, które pozwoliły jej zapoznać się z najnowocześniejszymi rozwiązaniami w edukacji i pracy zawodowej pielęgniarek. W 1928 r. wyjechała do Francji, gdzie kształciła się w kierunku opieki zdrowotnej nad dzieckiem i uczyła metod walki z gruźlicą. Następnie w Belgii poznała nowoczesne szkolnictwo pielęgniarskie, a w Austrii sposoby organizacji pracy pielęgniarki w szpitalu. Po powrocie do kraju została instruktorką pielęgniarstwa społecznego w Warszawskiej Szkole Pielęgniarstwa. Delegowana przez Polskie Stowarzyszenie Pielęgniarek Zawodowych uczestniczyła w Kongresie Międzynarodowej Rady Pielęgniarek, który odbył się w dniach 9–15 lipca 1933 r. w Paryżu i Brukseli. W 1934 r.