Mieczysław Mikołajewski (ur. 21 stycznia 1898 w Starym Ciechocinku, zm. 31 lipca 1919 tamże) – sierżant Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 21 stycznia 1898 we wsi Stary Ciechocinek, w ówczesnym powiecie nieszawskim guberni warszawskiej, w rodzinie Bronisława (1874–1940), starszego majstra cechu murarsko-ciesielskiego, zamordowanego przez członków Selbstschutzu, i Franciszki ze Świtalskich (1879–1951). Po ukończeniu dwóch klas w szkole miejskiej w Nieszawie rozpoczął praktykę felczerską w zakładzie Stępińskiego we Włocławku. Należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. Za odmowę służby w armii rosyjskiej został skierowany do obozu koncentracyjnego, z którego uciekł. Aresztowany i przez kilka miesięcy więziony w XI pawilonie Cytadeli Warszawskiej.
15 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich. W szeregach II Brygady Legionów Polskich walczył w kampanii karpackiej. 3 sierpnia 1915, jako żołnierz 6 kompanii 4 pułku piechoty został ranny w czasie bitwy pod Jastkowem. Od 9 sierpnia przebywał w szpitalu barakowym w Bielsku. Po zakończeniu leczenia został wcielony do 8. kompanii 6 pułku piechoty.