Na początku 1918 został przeniesiony na obszar Bośni i tam doczekał końca wojny.
Po powrocie do niepodległej Polski został zastępcą katechety w szkole wydziałowej żeńskiej w Sanoku, skąd na początku 1919 został powołany do służby duszpasterskiej Wojska Polskiego (według ks. Jana Wacławskiego otrzymał dekret powołujący go na katechetę do Gimnazjum w Sanoku, jednak w tym czasie otrzymał telegram od ks. dziekana Józefa Panasia z prośbą o wstąpienie do szeregów armii polskiej). Został mianowany kapelanem w grupie pułkownika Beliny od 15 stycznia 1919. Wyruszył na front wołyński, gdzie posługiwał przy grupie kpt. Meraka. Pod Hrubieszowem zachorował na tyfus plamisty, który osłabił jego zdrowie i wymusił potem przeprowadzenie operacji. Do marca 1922 był kapelanem garnizonu w Stryju. Tam zakończył służbę w Wojsku Polskim 25 marca 1922. Został zweryfikowany w stopniu kapelana rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.
Tuż po odejściu z armii w 1922 został wikarym w Żołyni, a od 4 września 1922 skierowany do pracy w Państwowym Seminarium Nauczycielskim Żeńskim w Jaworowie. Tam został mianowany nauczycielem w 1922, a z dniem 1 lutego 1926 katechetą. Był instruktorem dekanalnym Akcji Katolickiej. Jesienią 1934 został przydzielony do szkoły powszechnej w Jaworowie.