thumb|Kukułka sundajska Kukułki sundajskie (C. (s.) lepidus) Osiągają mniejsze rozmiary ciała. Wierzch ciała jest łupkowoszary, nieco ciemniejszy niż u kukułek wschodnich. Brzuch i pokrywy podogonowe mają intensywną płową barwę, nie jasną jak u kukułek wschodnich. Zazwyczaj pokrywy podogonowe nie mają pasków, a te na pozostałej części spodu ciała są gęściej rozmieszczone. Między bokami szyi i ciemnymi pokrywami skrzydłowymi widoczny jest niewielki kontrast, inaczej niż u kukułek wschodnich. Samice formy rdzawej mają szerokie białe pasy na kuprze (nie podobnej szerokości, co te jaśniejsze).
Zasięg występowania Kukułka wschodnia Tereny lęgowe kukułek wschodnich ciągną się od Kaszmiru przez południowe Himalaje, Nepal, Bhutan, Asam, północną oraz wschodnią Mjanmę i Tajlandię po południowe Chiny (Fujian, Kuangsi) i Tajwan. Według Xia et al. (2016) pieśń osobników z Tajwanu wskazuje jednak na kukułkę syberyjską, nie wschodnią. W Chinach obszary lęgowe leżą na południe od równoleżnika 26°N, według innego źródła – na południe od 32°N. W Indiach kukułki wschodnie gniazdują na północ od równoleżnika 26°N.