Pierwsze drewniane konstrukcje zbudowano na potoku Zala w 1589 roku. W 1595 roku powstała zapora na rzece Idrijca i 1750 roku na Belca. Początkowo były to konstrukcje drewniane, pierwsze konstrukcje murowane wykonał miejscowy murarz Jožef Mrak. Pierwsza powstała w wąwozie Idrijca i nosi nazwę Idrijske klavže. Po otwarciu wrót woda spływająca kanałami w ciągu 30 minut i niosła drewno do odległej o 20 km Idriji. Podczas jednego spuszczenia wody można było przetransportować do 13 000 m³ drewna. Drugą częścią systemu była bariera o długości 413 metrów zbudowana w Idriji, którą nazywano „grablje”. Działała ona jak olbrzymie sito i zatrzymywała spławiane pnie. Po I wojnie światowej Idrija została włączona do państwa włoskiego. Włosi zaczęli budować drogi i nimi zwozić drewno na potrzeby kopalni. System zapór działał sprawnie do 1926 roku, gdy grablije zostało zniszczone przez wielka powódź. Opuszczone klavže niszczały. Najpierw rozpadły się drewniane wrota, ale murowane budowle ocalały. Zostały one odrestaurowane w latach 80. i 90. XX wieku. W 1968 roku zostały gminnym zabytkiem techniki, a od 2001 roku zabytkiem krajowym. W Muzeum Miejskim w Idriji można zobaczyć modele, które wyjaśniają jak funkcjonował cały system transportu drewna.