Julian Bartoszewicz określił pracę jako najcelniejsze i największe dzieło Szajnochy. Teofil Lenartowicz napisał: wieszcz tylko, i to na miarę starożytnych, podobne rzeczy pisać może i stawiał Szajnochę wyżej niż Augustyna Thierry'ego. Władysław Zawadzki uważał, że na polu historii Szajnocha uczynił tyle, co Józef Ignacy Kraszewski na polu literatury. Z kolei Wacław Aleksander Maciejowski uznał książkę nie za dzieło nauki, lecz za piękną obrazowo historyczną powieść. Stefan Maria Kuczyński w swojej analizie zawartej we wstępie do wydania z 1974 wytknął pracy kilkanaście błędów, nie dyskwalifikujących jednak jej wartości, m.in. mylnie wyliczony wiek Jadwigi, zbyt barbarzyński wizerunek Jagiełły podszyty uprzedzeniem autora do tego króla, czy inne detale dotyczące np. księcia Witolda, Wilhelma Habsburga, czy Chrztu Litwy.
Dzieło uzyskało dużą popularność i było powszechnie czytane w polskich domach w stopniu zbliżonym do późniejszej Trylogii. Stało się natchnieniem dla uczestników manifestacji w Horodle przed powstaniem styczniowym. Czytano je nie tylko na ziemiach polskich, ale też w kręgach emigracyjnych we Francji i Belgii, na uniwersytetach w Rosji oraz we Wrocławiu. Drugie wydanie przełożono na język rosyjski.
Przypisy
Linki zewnętrzne Jadwiga i Jagiełło (wyd. 1855-1856): tom 1, tom 2, tom 3 w bibliotece Polona
Kategoria:Utwory literackie z 1855 Kategoria:Polskie utwory biograficzne