Cheilocystydy 40–65 × 13–25 µm, prawie identyczne jak pleurocystydy, o ścianach grubości 0,5–1,5 µm, niektóre do 2,5 µm, często bladożółtawe, niektóre z żółtawą zawartością, jajowate do wrzecionowatych z wierzchołkiem tępym lub brodawkowatym, często z kryształkami na szczycie, szypułkami długimi lub krótkimi. Trama blaszek równoległa, złożona ze strzępek o średnicy 7–15 µm, gładkich i jasnożółtych, ciemniejących pod wpływem NH4OH. Strzępki skórki w kapeluszu i trzonie luźno splątane, przeważnie hialinowe, gładkie, o średnicy 2–5 µm. Na szczycie trzonu często występują skupiska kaulocystyd, zwykle cienkościennych, czasem grubościennych, z lub bez wierzchołkowych kryształów. Trzon w części środkowej i przy podstawie pokryty jest dość gęstymi, splątanymi strzępkami, przeważnie hialinowymi. Niektóre z nich są nieco inkrustowane. W strzępkach występują sprzążki.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie tego gatunku na nielicznych stanowiskach w Ameryce Północnej i w niektórych krajach Europy. W Polsce stanowiska podał A. Bujakiewicz w 2011 r. oraz B. Kudławiec i in. W 2014 r.
Grzyb mykoryzowy. Występuje w lasach na ziemi.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Strzępiakowate