Jan Ernest I (ur. 21 lutego 1594 w Altenburgu, zm. 4 lub 6 grudnia 1626 w Sankt Martin) – książę Saksonii w księstwie Saksonii-Weimar od 1605 (wraz z licznymi braćmi) z dynastii Wettinów, oficer w dobie wojny trzydziestoletniej.

Życiorys Jan Ernest był najstarszym synem księcia Saksonii-Weimar Jana i Doroty Marii, córki księcia Anhaltu-Zerbst Joachima Ernesta. Wychowywany był na dworze ojca i kształcony pod jego kierunkiem. Gdy w 1605 ojciec zmarł, Jan Ernest był najstarszym z żyjących wówczas ośmiu małoletnich synów. Rządy opiekuńcze trafiły w ręce elektora saskiego Chrystiana II Wettina, a po jego śmierci w 1611 jego brata Jana Jerzego I (sprawował je do 1618).

Jan Ernest studiował w Jenie, a następnie podróżował po Europie. Stopniowo narastał konflikt z elektorem saskim i w 1615 młody książę zażądał oddania mu rządów w księstwie i opieki nad młodszymi braćmi, jednak bez powodzenia. To jeszcze bardziej zbliżyło Jana Ernesta do obozu politycznego wrogiego Habsburgom, z którymi związany był elektor: związał się z Unią Protestancką, a gdy w 1618 jej przywódca palatyn reński Fryderyk V został królem Czech, uzyskał w nim duże oparcie.