Mecenat nad sekcją sprawowały Zakłady Przemysłu Okrętowego Elmor, Centrum Techniki Okrętowej oraz Stocznia Gdańska. Tak zasobni sponsorzy pozwolili w 1980 zakończyć budowę dużej, nowoczesnej, na ówczesne czasy, przystani wioślarskiej, na której znalazł się hotel, siłownia, sala gimnastyczna oraz hangary na sprzęt wioślarskiInfrastruktura klubów wioślarskich w Polsce. Inwentaryzacja bazy sportowej, Warszawa 2016, s. 29–30, msit.gov.pl [dostęp 2020-03-26].. Niemal od początku działalności klub odnosił poważne sukcesy w rywalizacji sportowej – zarówno ogólnopolskiej, jak i międzynarodowej. Ukoronowaniem tego był udział aż czterech wioślarzy Stoczniowca w igrzyskach olimpijskich w 1980 roku.

Sukcesy seniorskie na arenie międzynarodowej trwały niemal do końca lat osiemdziesiątych – ostatnim akordem był udział Mirosława Mruka na igrzyskach olimpijskich w 1988 roku. Kres sukcesów przyniósł ówczesny kryzys gospodarczy. Spowodował on znaczne ograniczenie finansowania Stoczniowca przez przemysł stoczniowy. Pomimo tego, na początku lat 90. klub dochował się grupy młodych zawodników, którzy reprezentowali Polskę na mistrzostwach świata juniorów. W tym samym czasie – na przełomie roku 1991 i 1992 – trudna sytuacja finansowa Stoczniowca zmusiła wszystkie jego sekcje do utworzenia niezależnych klubów jednosekcyjnych.