W 1919 został oficerem odrodzonego Wojska Polskiego. Na frontach wojny polsko-bolszewickiej walczył w szeregach 3 pułku piechoty Legionów. W sierpniu 1919 na czele trzech kompanii uderzył na tyły 2 pp nieprzyjaciela, rozbił go i otworzył polskiej grupie drogę na Mińsk. W grudniu awansował na stopień porucznika. W lipcu 1920 pod Ostrowiem, na północ od Mińska, jednym plutonem swej kompanii, wśród zamieszania wywołanego pojawieniem się nieprzyjaciela na tyłach baonu, zmusił wroga do odwrotu. 1 sierpnia tego roku poległ pod Mielnikiem, w trakcie walki „na bagnety” I batalionu o wyjście z okrążenia. Za bohaterstwo w walce odznaczony został pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Order wraz z legitymacją wręczony został matce w lipcu 1936 w Lublinie. Był kawalerem, dzieci nie miał. Jego szwagrem był Tadeusz Mięsowicz (1896–1940), kapitan artylerii Wojska Polskiego.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5555 – pośmiertnie, 18 września 1922 Krzyż Walecznych po raz pierwszy – 1921 (rozkaz Dowództwa 2 Armii nr 52/21) Srebrny Medal Waleczności 2 klasy
Uwagi
Przypisy
Bibliografia