Artysta z umiłowaniem kontempluje rodzimy pejzaż, kreśląc widoki wsi, co jest mocną stroną tomu – opisy wiosek są sugestywne i wierne, posiadając intymność i ciepło. W motywach pejzażowych Rymkiewicz zbliża się do formy polskich sentymentalistów, mieszając sielankę z lamentem. Nawiązuje do epickości Pana Tadeusza, będąc jednak bliższym poezji Władysława Syrokomli, Teofila Lenartowicza i Wincentego Pola. Częsty jest u niego motyw baśni, zawsze gorzkiej i tragicznej.
Przypisy
Kategoria:Zbiory poetyckie Kategoria:Utwory literackie z 1947