mała pętla służyła tylko do testów. Trasa liczyła 4460 m długości i 12 m szerokości, a różnica wysokości wynosiła 10 m. Każdy zakręt o promieniu od 50 do 100 m był profilowany. Na całej długości tor był ogrodzony metalowymi barierami umieszczonymi wzdłuż krawędzi trasy, co wykluczało użycie Czajki w wyścigach motocykli. Do głównych wad kompleksu należały: nierówna nawierzchnia, osadzający się pył, brak trybun oraz odległe od prostej startowej miejsce do przygotowania sprzętu. W latach 1976 i 1978–1983 na torze rozgrywano wyścigi w ramach Pucharu Pokoju i Przyjaźni. Jednakże po śmierci Polaka Christiana Grochowskiego podczas zawodów w 1983 roku, organizację Pucharu w ZSRR przeniesiono na tor Biķernieki. Następnie stan toru zaczął się gwałtownie pogarszać. Niska jakość nawierzchni, a także słaba organizacja, zła jakość sędziowania i brak reklamy powodowały absencję widzów. W 1989 roku radziecka prasa poinformowała o planach przebudowy kompleksu, wliczając w to budowę toru klasy międzynarodowej, basenów i kortów tenisowych. Plany te nie wyszły poza fazę projektu. Mistrzostwa ZSRR rozgrywano na Czajce do 1991 roku.