Od 1 listopada 1918 brał udział w obronie Lwowa, a następnie służył w 5 pułku piechoty oraz stacji rozdzielczej dla jeńców i internowanych w Dolinie. Za przeprowadzoną ewakuację stacji z Doliny do Stryja otrzymał 12 września 1920 od pełniącego obowiązki dowódcy Okręgu Generalnego Lwów pułkownika Romana Jasieńskiego „pochwalne uznanie”.. W 1921 został awansowany na stopień chorążego. Po zakończeniu wojny służył kolejno w: 5 pułku piechoty Legionów, 71 pułku piechoty, 52 pułku piechoty i ostatnio w Wojskowym Więzieniu Śledczym Nr VI we Lwowie na stanowisku kierownika kancelarii.
28 lutego 1934 ze względu na pogarszający się stan zdrowia został przeniesiony do rezerwy. Mieszkał we Lwowie przy ul. Marcina 18. Został zatrudniony w Zakładzie Czyszczenia Miasta jako pracownik kontraktowy na stanowisku koniuszego. Był członkiem Związku Legionistów Polskich. Później zamieszkał w Maczkach przy ul. Skwerowej 15, a w grudniu 1937 w Ząbkowicach 7 i pracował jako sezonowy pracownik Oddziału Drogowego PKP. Podczas okupacji działał w ZWZ-AK. W latach 1945–1953 pracował w Oleśnie wykonując obowiązki zastępcy zawiadowcy odcinka drogowego PKP. Zmarł w Opolu, gdzie został pochowany na Cmentarzu przy ulicy Wrocławskiej, który obecnie nie istnieje.
Był żonaty z Ireną z Jakubowskich, z którą miał syna Romana (ur.