Powierzchnia biała, na szczycie oszroniona. Miąższ Biały, mięsisty, o nieprzyjemnym smaku i ziemistym zapachu. Cechy mikroskopowe Zarodniki eliptyczno-łódeczkowate z dzióbkiem, 9,5–11,2 × 5,5–16,2 µm. Cystydy liczne, 55–75 × 17–20 µm, na szczycie z kryształkami. Gatunki podobne Inocybe splendens R. Heim opisany został we Francji, gdzie występował na leśnych polankach. Ponieważ w opracowaniu W. Wojewody synonimizowany jest z Inocybe phaeoluca Kühner, jego występowanie w Polsce wymaga dalszych badań. Dla sI. phaeoleuca charakterystyczną cechą jest brak różowego odcienia i oszronienie trzonu na całej długości.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie strzępiaka brunatnego w Europie i w Ameryce Północnej. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano dwa stanowiska. Ponieważ jednak gatunek ten w checklist W. Wojewody synonimizowany jest ze strzępiakiem brunatnym, nie wiadomo, o który z tych gatunków chodzi. Nowsze stanowiska podaje internetowy atlas grzybów, ale również pod nazwą wg W. Wojewody strzępiak brunatny Inocybe splendens. Zaliczony w nim jest do gatunków rzadkich i wymagających ochrony.
Grzyb mykoryzowy. Rośnie na ziemi, głównie w lasach liściastych. Spotykany pod klonami, brzozami, grabami, topolami, dębami, lipami, wierzbami, ale także pod sosnami.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Strzępiakowate