Samo załamanie mogło zatem nastąpić niezależnie od działalności człowieka, ponieważ wodospady na takich progach naturalnie podlegają erozji wstecznej.
Część badaczy i organizacji środowiskowych podkreśla jednak, że elektrownia działająca wyżej w biegu rzeki mogła zwiększyć tempo erozji po załamaniu progu, przede wszystkim przez zatrzymywanie rumowiska powyżej obiektu i zmianę bilansu osadów w rzece. W publicznych komentarzach zwracano uwagę, że niedobór osadów poniżej zapory może wzmagać erozję koryta, choć to, w jakim stopniu elektrownia przyczyniła się do samego zniknięcia wodospadu, pozostaje przedmiotem dyskusji.
Według relacji Mongabay ekwadorscy geolodzy oceniali, że samo zapadnięcie się wodospadu było prawdopodobnie przede wszystkim zjawiskiem naturalnym, ale późniejsza gwałtowna erozja mogła zostać spotęgowana przez sposób zarządzania osadami w projekcie hydroenergetycznym. Spór o San Rafael stał się przez to przykładem ryzyka, jakie niesie budowa dużych obiektów hydrotechnicznych na rzekach o bardzo aktywnej dynamice osadowej w rejonach aktywnych wulkanicznie.
Zobacz też Napo Park Narodowy Cayambe-Coca Reventador Erozja wsteczna
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Wodospady w Ekwadorze Kategoria:Katastrofy ekologiczne