Tadeusz Około-Kułak (ur. 15 maja 1904 w Strzegocinie, zm. 5 sierpnia 1933 w Warszawie) – polski ziemianin, podporucznik kawalerii Wojska Polskiego II RP, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 15 maja 1904 w majątku Strzegocin, w ówczesnym powiecie łęczyckim guberni kaliskiej, w rodzinie ziemiańskiej Kazimierza i Janiny z Góreckich. W 1915 rozpoczął naukę w szkole średniej.
Od 25 lipca 1920 ochotnik w szeregach Wojska Polskiego. W składzie 4. szwadronu 203 pułku ułanów walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Szczególnie odznaczył się 18 sierpnia 1920 w walce pod wsią Rumoka „widząc pozostawionego na pobojowisku rannego rotmistrza Wielozierskiego, pod krzyżowym ogniem ckm wyniósł go, ratując mu życie. W opinii przełożonych: wyjątkowo odważny, wybitnie odważny”. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari. 14 października 1920 został zwolniony z wojska.