Jako kolejny motyw skłaniający do miłości ojczyzny wskazał miłość praw, w których znajduje się cząstka woli ludzkiej. Wola ta jednocześnie reprezentuje obywatela, jak i wnika w ustawę (prawo) i ją stwarza, tworząc węzeł łączący w jedność prawa i ich twórców. Bardzo istotnym składnikiem miłości ojczyzny jest relacja własności, w jaką wchodzi podmiot w stosunku do ojczyzny za pomocą aktu stanowienia prawa. Im bardziej w danym kraju ustrój jest demokratyczny, tym bardziej ojczyzna jest własnością narodu oraz poszczególnych obywateli. Celem więc Libelta było wprowadzenie jak najdemokratyczniejszych rządów, realizujących jak najrozleglejszą własność, a co za tym idzie jak najściślejszą jedność między podmiotem i przedmiotem miłości.
Jedność z ojczyzną najlepiej realizuje się według autora w duchowych i żywotnych składnikach ojczyzny, w tym przede wszystkim w narodowości, która tkwi w samej jednostce ludzkiej i w niej ma swoje źródło: w ubiorze, w obrzędach, uroczystościach, i w całym zakresie domowego życia. Jako przykład podaje siłę oddziaływania ojczystej pieśni. Narodowość szuka więc narodowości, a gdy ją znajdzie rodzi się miłość będąca dziełem zjednoczenia.