„Wyrwa”. W maju 1915 został przeniesiony do 4 pułku piechoty na stanowisko komendanta plutonu w 12. kompanii. Szczególnie zasługi odniósł podczas kampanii wołyńskiej pod Koszyszczami, jako komendant 10. kompanii. Kiedy podczas boju znalazł się w bardzo trudnej sytuacji, skutecznie odpierał następujące po sobie ataki wroga, przyczyniając się do obrony zagrożonego odcinka. Zginął podczas kontrataku, którego był inicjatorem (według innej wersji został trafiony odłamkiem szrapnela podczas doglądania okopów). Za czyn ten został wyróżniony nadaniem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari. Został pochowany na cmentarzu legionistów w Koszyszczach. Był kawalerem. Pozostawił w rękopisach poezje, fragmenty opowiadań, pamiętnika, a także fragment opracowania „Z historii ruchu harcerskiego w byłej Galicji” i korespondencję. Część spuścizny pisarskiej Szumskiego została zebrana przez jego brata Jana i opublikowana w książeczce Pod znakiem harcerskim. Stanisław Szumski. Harcerz – legionista, która ukazała się w 1935 r. we LwowieM. Gałęzowski, My idziemy w zórz świtanie..., s. 255..