Stefania Bojarska (ur. 1896, zm. 1989) – polska Sprawiedliwa wśród Narodów Świata.
Życiorys Stefania Bojarska mieszkała na obrzeżach Lublina, w Bronowicach, przy ulicy Drewnianej 18. W 1941 r. straciła męża, który z zawodu był kolejarzem. W czasie wojny nawiązała kontakt z Józefem Reznikiem, który przebywał w żydowskim obozie jenieckim w Lublinie przy ul. Lipowej 7. Został on później przeniesiony do obozu na Majdanku, następnie do Borek pod Chełmem. Po udanej ucieczce z Borek Józef zwrócił się po pomoc do Bojarskiej. Stefania ukrywała Reznika w swoim domu do 20 czerwca 1944 r. Po półtora roku ukrywania, ze względu na handel z Niemcami prowadzony przez córkę Stefanii, Wandę Kopczyńską, oraz wiążące się z tym niebezpieczeństwo, Józef został poproszony o opuszczenie schronienia. Dołączył do partyzantów w Lasach Parczewskich i wrócił do Lublina po wyzwoleniu miasta w 1944 r. Zeznawał przed polsko-radziecką komisję badającą zbrodnie na Majdanku, a także wziął udział w wizji lokalnej w Borkach. W 1945 r. Pracował w Milicji Obywatelskiej oraz zawarł związek małżeński z Niną Herszman. W 1946 r. wyemigrował z Polski, kierując się przez Niemcy i Palestynę do Izraela. Wziął udział w procesie Adolfa Eichmana 1961 r. w roli świadka, a rok później w procesie w Heilbronn przeciwko oficerom Gestapo z Borek.