Następnie od 1 lutego 1918 nadal jako dowódca kompanii km w 13 pułku strzelców w II Korpusie Polskim w Rosji, a od 1 maja 1918 już na terytorium Rosji przy Komendzie Głównej Wojska Polskiego na Wschodzie.
Aresztowany przez bolszewików i uwięziony od 17 lipca do 2 września 1918. 1 stycznia 1919 wrócił do Polski i wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Dowódca pociągu pancernego „Zagończyk” (27 maja – 27 lipca 1919). Następnie dowódca kompanii i kierownik wyszkolenia batalionu zapasowego 2 pułk piechoty Legionów. 9 grudnia 1919 został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 kapitanem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4145.. Od 12 maja 1920 dowódca Baonu Zapasowego Wojsk Wartowniczych i Etapowych Nr VIII w Grudziądzu. Na tym stanowisku 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Jesienią tego roku zachorował na gruźlicę, którą nabył będąc w więzieniu. Zmarł 17 grudnia 1920 w Rajczy. Został pochowany w grobowcu rodzinnym Cmentarzu Pobitno w Rzeszowie. Awansowany pośmiertnie do stopnia majora.
Od 27 kwietnia 1920 był żonaty z Ireną Sawicką, nie mieli dzieci.