Rodzina znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej.
W związku z tym Stanisław Wolfarth w 1948 roku, w wieku szesnastu lat, został zmuszony do przerwania edukacji i podjęcia pracy. Pracował początkowo jako kelner, referent, kierownik stołówki. Potem trafił do wojska. Jako „element niepewny ideowo”, został przydzielony do Batalionów Pracy w kopalni Piast, gdzie spędził dwa lata. Po odbyciu służby wojskowej podjął ponownie pracę zarobkową jako elektryk, a następnie pakowacz.
W 1956 roku zdał eksternistycznie egzamin dojrzałości w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Wkrótce potem rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie. Studia te ukończył w 1963 roku.
Po zakończeniu studiów rozpoczął pracę naukową, początkowo jako wolontariusz, potem doktorant w Zakładzie Farmakologii Polskiej Akademii Nauk. Z tą jednostką, przemianowaną następnie na Instytut Farmakologii PAN, był związany przez kolejnych ponad czterdzieści lat, aż do końca swojego życia.