Biograf Cypriana, Poncjusz z Kartaginy opisywał obraz epidemii: Obrzydliwa choroba, szerząc się niezmiernie i porywając codziennie niezliczone ofiary spośród ludności, nawiedziła niemal wszystkie domy wylękłego pospólstwa. Wszyscy drżeli, uciekali, unikali zarazy, porzucali swoich bez miłosierdzia, jak gdyby przez porzucenie umierającego na zarazę, można było samą zarazę usunąć. Leżały więc po całym mieście już nie ciała, ale trupy mnogiej liczby ludzi i domagały się od przechodniów miłosierdzia ze względu na wspólny los.
Współcześni przypisywali winę za istniejącą pandemię chrześcijanom, mimo że podejmowali oni różne formy pomocy, a sam Cyprian wyróżniał się poprzez prowadzoną działalność charytatywną. W społeczeństwie Kartaginy wzmagała się nienawiść do wyznawców chrześcijaństwa i do samego Cypriana, który w pierwszych latach trwania epidemii był głową lokalnej gminy chrześcijańskiej. Prześladowanie chrześcijan za panowania Decjusza podzieliło Kościół w 250 roku. thumb|Rycina z 1482 przedstawiająca męczeństwo Cypriana. Autor Cyprian urodził się w Kartaginie około roku 200 czy 210 jako Thascius Caecilius Cyprianus. Nie wywodził się z rodziny chrześcijańskiej. Pracował jako nauczyciel retoryki. Występował także w sądzie – jako prawnik lub mówca. Wiadomo, że pochodził z majętnej rodziny.