De moratalitate jest pierwszym traktatem chrześcijańskim mówiącym o teologii śmierci. Tekst jest zwięzły i napisany przejrzyście. Obejmuje 26 bardzo krótkich rozdziałów, o czytelnych tytułach, zdradzających treść. Cyprian wprowadza niespotykaną wcześniej terminologię i stosuje w tekście liczne cytaty i odniesienia biblijne oraz metafory sięgające do słownictwa żołnierskiego, żeglarskiego, podróżniczego oraz rodzinno-patriotycznego. Autor przedstawia życie ludzkie jako walkę. Traktat zawiera sporo zapożyczeń, wyrażeń i koncepcji przejętych od filozofów stoickich, zwłaszcza od Seneki. Styl tekstu jest podniosły i uroczysty, a miejscami nawet patetyczny. Traktat bywa określany mianem swoistego hymnu na cześć śmierci, rozumianej jako zbawcze wydarzenie dla wiernych uznających ją za spotkanie z Chrystusem.

Stosunek Cypriana do cierpienia i prześladowań należy rozpatrywać w szerokim kontekście jego teologii – nie tylko eschatologii, ale szczególnie eklezjologii. Autor podkreślał istotę cierpienia i śmierci jako wypełniania woli Boga. Postawę karności oddawał przez słowo disciplina, a stosował je w kontekście martyrologicznym i eschatologicznym. Owa karność miała wieść ku szczęściu.