Tylko pierwsza część tryptyku ujrzała światło dzienne, natomiast dwie pozostałe nigdy nie miały premiery w kinach.
Kino niepodległej Białorusi (po 1991) Po 1991, kiedy Białoruś ogłosiła niepodległość, to właśnie Daszuk stał się najbardziej znaną osobistością białoruskiego dokumentu, nawet pomimo narastającego konfliktu z władzą w osobie Alaksandra Łukaszenki. Łukaszenka przejął stery nad Białorusią w 1995, uzurpując sobie coraz większą władzę i zmieniając z początku demokratyczny kraj w dyktaturę. Daszuk śledził ów proces w filmach dokumentalnych takich jak Między szatanem a Bogiem (1997), Noc długich noży (1999) oraz Relacja z klatki z królikami (2001). Zwłaszcza druga część tej swoistej trylogii, w której Daszuk śledził wydarzenia z 1996–1997 i zduszenie przez Łukaszenkę protestów społecznych, znalazła się na liście filmów zakazanych przez władzę. Jednakże również Relacja z klatki z królikami ukazywała, jak Łukaszenka doprowadzał do morderstwa niewygodnych dlań osób takich Wasil Lawonau, Wasil Starawojtau oraz Michaił Czyhir. Także kolejne dokumenty Daszuka: Dekameron po białorusku (2003), Temida jako pani rozwiązłości (2008), Królowa zdechłych myszy (2009), stanowiły bezpardonową krytykę autokratycznych rządów Łukaszenki.