Filmy o wojnie po 1975 – trzydziestoleciu Dnia Zwycięstwa – stały się „tematem magistralnym” białoruskiej kinematografii, jak stwierdzono podczas okrągłego stołu zorganizowanego w 1978 roku w Mińsku przez sekretariat Związku Kinematograficznego Związku Radzieckiego. Mit zwycięstwa utrwalał legitymizację rządów weteranów wojennych oraz frontowców, którzy starali się nieustannie mobilizować społeczeństwo, przede wszystkim młodzież białoruską. Reputację weterana wojennego jako „człowieka z zasadami” promowano w takich filmach białoruskich, jak Spotkanie pod koniec zimy (1978) Iosifa Szulmana, Sprawdzianie z zawodu (1981) Borisa Szadurskiego, Nieznana piosenka (1983) Anatolija Kudriawcewa, Ogród (1983) Witalija Czetwierikowa oraz Radunica (1984) Jurija Maruchina. W międzyczasie od lat 70. XX wieku na terenie Białorusi coraz częściej powstawały również filmy, których tematyka wykraczała poza II wojnę światową. Do ich przykładów można zaliczyć przeznaczone dla dzieci Przygody Buratina (1975) i O Czerwonym Kapturku (1977) Leonida Nieczajewa, a także powszechnie lubiany w Związku Radzieckim film Białe róże (1983) Igora Dobrolubowa.