W 1921 roku Metsähallitus uzyskało status centralnej agencji nadzorowanej przez Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa. Od tego czasu jego głównym zadaniem jest zarządzanie, monitorowanie i promowanie fińskiego leśnictwa.
Metsähallitus sprzedawało drewno dla tartaków, pod podkłady kolejowe, a także drewno opałowe. Prowadziło także własne tartaki, które w 1932 roku zostały przekazane przedsiębiorstwu Veitsiluoto Oy, w którym państwo posiadało większość udziałów. W latach 30. XX w. przemysł leśny zaczął się stopniowo przestawiać na produkcję papieru i tektury. Zaczęto także prowadzić regenerację obszarów ścinki przez sadzenie i przesadzanie drzew. By poszerzyć obszar lasów, w latach 60. i 70. XX w. przeprowadzono masowe osuszanie torfowisk.
Podczas II wojny światowej Metsähallitus produkowało również węgiel drzewny i drewno opałowe dla pojazdów napędzanych gazem drzewnym. Po wojnie wycięło wielkie obszary lasów, by z przychodów ze sprzedaży drewna państwo mogło zapłacić reparacje wojenne i wynagrodzenia dla powracających z wojny żołnierzy.
W latach 60. i 70. XX w. skupiono się m.in. na zwiększaniu wydajności produkcji drewna i poprawie drzewostanu. Produkcja została zmechanizowana – zaczęto stosować piły mechaniczne. W latach 80. XX w. wprowadzono kombajny zrębowe, które w 2003 roku były używane przy ok. 95% prac wycinki.