Powierzchnia obu płuc człowieka, dzięki ich pęcherzykowatej budowie wynosi około 100 m².
Powierzchnie płuc człowieka W każdym płucu wyróżniane są szczyt, oraz trzy powierzchnie: żebrową, śródpiersiową i przeponową.
Na szczególną uwagę zasługują wnęki obu płuc znajdujące się na ich powierzchniach śródpiersiowych:
We wnęce płuca lewego znajdują się (licząc od góry): wejście tętnicy płucnej lewej, wejście oskrzela głównego lewego, ujście żył płucnych lewych (dwóch: górnej i dolnej),
We wnęce płuca prawego znajdują się (licząc od góry): wejście oskrzela płatowego górnego (nadtętniczego), wejście tętnicy płucnej prawej, wejście „pnia” oskrzeli głównych: środkowego i dolnego ujście żył płucnych prawych (dwóch: górnej i dolnej)
Prócz tego w obrębie obu wnęk znajdują się: nieliczne (ok. trzy w każdej wnęce) węzły chłonne płucne tętnice oskrzelowe (od aorty piersiowej)
Powyższe elementy znajdujące się we wnękach płuc tworzą korzenie płuc.
Płaty i segmenty płuc Płuca w organizmie człowieka składają się z płatów rozdzielonych od siebie szczelinami. Wynika to z podziału anatomicznego widocznego wyraźnie na płucach. Podział segmentowy wynika już z budowy drzewa oskrzelowego i na płucach go nie uświadczymy.