Tadeusz Mieczysław Jandura (ur. 28 marca 1899 w Łańcucie, zm. 7 czerwca 1935 w Warszawie) – kapitan saperów Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 28 marca 1899 w Łańcucie, w rodzinie Jana i Marii z Sitkowskich. Naukę pobierał w gimnazjum w Jarosławiu oraz w Seminarium Nauczycielskim w Rzeszowie. W 1916 zgłosił się w Komendzie I Brygady Legionów Polskich, ale nie został przyjęty z powodu wstrzymania werbunku..

Od 15 września 1917 w armii austro-węgierskiej, w której walczył na froncie włoskim. Wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Jarosławiu. Jako komendant grupy „zwalcza wszelkie prądy wywrotowe, wprowadza karność do szeregów (...), prowadzi energiczny werbunek, stwarza zespół ludzi dobranych, wchodzi w kontakt w wojskowymi Polakami miejscowego garnizonu, gromadzi broń. Znany powszechnie był jego brawurowy napad z Peowiakami Królem, Chmielem i Lorencem, dokonany w sierpniu 1918 na wagon austriacki, wiozący przez stację Jarosław karabiny i naboje”.