w 1962 r. VI. wydanie). W latach 1931–1953 prowadził wykłady na temat flory alpejskiej w Ogrodzie Roślin Alpejskich na Schynige Platte. Od 1933 r. był również wicedyrektorem Ogrodu Botanicznego w Bernie, a w latach 1940–1957 kierował Szwajcarskim Muzeum Alpejskim w Bernie. Był współzałożycielem i w l. 1918-24 prezesem oddziału Towarzystwa Botanicznego w Bernie, zaś w latach 1940–1942 prezesem tegoż Towarzystwa w Szwajcarii. Od 1942 r. był współredaktorem cenionego wydawnictwa, zamieszczającego recenzje prac naukowych z zakresu nauk przyrodniczych i medycyny, pt. „Berner Beiträge zur Geschichte der Medizin und der Naturwissenschaften”.

W 1930 r., porządkując zbiory Instytutu Botaniki, odnalazł nieznane dotąd fragmenty zielnika Felixa Plattera oraz komplet ilustracji roślin autorstwa Hansa Weiditza z 1529 r. Zwłaszcza to drugie znalezisko, na podstawie którego powstały – jak się okazało – drzeworyty do wydanego w latach 1530–1536 Herbarum vivae eicones Ottona Brunfelsa, uczyniło go sławnym.