W latach 1985–1989 organizował i prowadził serię koncertów zatytułowanych „New and Unusual Music” („Nowa i niezwykła muzyka”), prezentując dzieła tak różnych kompozytorów, jak Elliott Carter, Lou Harrison, George Perle, Steve Reich i Morton Feldman.

Wygłaszał odczyty na uniwersytetach w całych Stanach Zjednoczonych i za granicą. W latach 1971–2004 wykładał na Uniwersytecie Columbia, Princeton, Yale’a, Rutgersa, Iowa, Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego i Uniwersytecie Stanu Nowy Jork w Buffalo oraz w Manhattan School of Music i w Bostonie.

Nagrody i wyróżnienia Jeszcze jako student Uniwersytetu Columbia otrzymał trzykrotnie (1958, 1959, 1961) i czterokrotnie nagrody (1959, 1961–1963), co nie zdarzyło się nigdy przedtem, ani potem. Był najmłodszym kompozytorem wyróżnionym nagrodą Pulitzera. Otrzymał ją w 1970 za utwór elektroniczny Time’s Encomium. W 1994 był finalistą tejże nagrody, wyróżnionym za utwór Microsymphony.

Dwukrotnie był stypendystą Guggenheima (1968, 1972). W 1985 Wuorinen otrzymał Nagrodę MacArthurów. W latach 1985–1989 był kompozytorem rezydentem w . W 1990 przebywał w Rzymie jako stypendysta . Był członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Literatury oraz Amerykańskiej Akademii Sztuki i Nauki.