Model składał się z matematycznej reprezentacji aminokwasów, połączonych różnymi siłami interakcji. Komputer D-Wave One znalazł taką najniższą konfigurację aminokwasów i interakcji, która odpowiada za najbardziej ekonomiczne ścinanie się białek. Według naukowców, zadziałało w standardowej konfiguracji, jednak już przy obniżonej mocy obliczeniowej, do 81 kubitów, to samo zadanie zwracało poprawną odpowiedź tylko 13 razy na 10 tysięcy prób. Miało to związek z ograniczeniami konstrukcyjnymi maszyny, i zakłóceniami cieplnymi, które wpływały na jakość obliczeń. Jak donosi artykuł w The Nature, konwencjonalne komputery były w stanie również rozwiązywać te same zadania.
D-Wave Two