Zaaplikowano tę metodę z sukcesem do obliczenia najniższych konfiguracji energetycznych klastrów Lennarda-Jonesa (złożonych z 19 cząsteczek), o lokalnym minimum 10^-5. celu rozwiązania problemów optymalizacyjnych. D-Wave One został zbudowany na wczesnych prototypach, takich jak komputer kwantowy Orion firmy D-Wave. Prototyp oferował procesor o 16-kubitowym wyżarzaniu kwantowym, zademonstrowano go 13 lutego 2007 roku, w Muzeum Historii Komputerów w Mountain View w Kalifornii. D-Wave zaprezentował następnie 28-kubitowy procesor kwantowy z wyżarzaniem już 12 listopada 2007 r., którego chip został wyprodukowany w NASA Jet Propulsion Laboratory Microdevices Lab w Pasadenie w Kalifornii.
W maju 2013 r. współpraca między NASA, Google i Universities Space Research Association (USRA) pozwoliła uruchomić Laboratorium Sztucznej Inteligencji Kwantowej oparte na komputerze kwantowym D-Wave Two o 512-kubitach, który został wykorzystany między innymi w badaniach nad uczeniem maszynowym, wyszukiwaniem w sieci, rozpoznawanie mowy, planowanie i organizacja zadań, poszukiwania egzoplanet czy wsparcie obliczeń w centrach kontroli operacji (ang. Mission Control Center).