Pomysły leżące u podstaw podejścia D-Wave do tematu, zrodziły się z wyników eksperymentów w fizyce materii skondensowanej, a w szczególności z prac nad wyżarzaniem kwantowym w magnesach wykonanych przez Gabriela Aeppli, Thomasa Felixa Rosenbauma i ich współpracowników, którzy sprawdzali zalecenia proponowane przez Bikasa K. Chakrabartiego i współpracowników, związane z tunelowaniem kwantowym lub fluktuacjami w poszukiwaniu stanów bazowych (ang. grunt states) w szkłach spinowych. Idee te zostały później przywołane w języku obliczeń kwantowych przez fizyków MIT: Edwarda Farhi, Setha Lloyda, Terry’ego Orlando i Billa Kamińskiego, których publikacje z lat 2000 i 2004 dostarczyły zarówno teoretyczny model obliczeń kwantowych, który pasuje do wcześniejszych prac w dziedzinie magnetyzmu kwantowego (w szczególności adiabatycznego modelu obliczeń kwantowych i wyżarzania kwantowego, oraz jego wariantu o skończonej temperaturze), a także konkretne zastosowanie tego pomysłu z pomocą kubitów nadprzewodzących, które pozostają w bliskim związku z projektami D-Wave.